سبک زندگی مادی و دنیوی انسان و فضایی که ما در آن زندگی می کنیم و امکاناتی که برای خود گرد آورده ایم و برنامه هایی که برای تامین معاش و سلامت و تغذیه و خواب خود ریخته ایم، باید به گونه ای باشد که با زیست معنوی و سلوک روحی انسان در تعارض نبوده و مناسبت داشته باشد، زیرا ما در این محیط پرورش می یابیم و تمام مولفه های حیات مادی به نحوی در رشد و سلامت حیات معنوی انسان چه به صورت مثبت یا منفی، تاثیرگذار است.
سبک زندگی به معنای روش عملی زندگی و مجموعه منظم و به هم مرتبط از رفتارها، اشیاء و موقعیتها است.
البته مصادیق سبک زندگی بسیار گسترده است و ابعاد مختلفی دارد و شامل شیوه و روش زندگی فرد در حوزههای مختلف زندگی می شود.
امروزه سبک زندگی اسلامی و توحیدی با سبک زندگی غربی در مقابل هم هستند، ارزش های سبک زندگی غربی با ارزش های فرهنگ اسلامی و فضای بندگی خدا سازگار نیست، بنابراین با سبک زندگی غربی که ریشه در مبانی شرک آمیز فرهنگ و فلسفه غرب دارد، چگونه ممکن است انسان مومن روش ها و شرایط زندگی توحیدی خود را سامان دهی کند؟ امکان پذیر نیست که انسان مومن بخواهد هم غربی زندگی کند و هم بنده خدا باشد.
در فرهنگ آنها مصرف گرایی و تجمل طلبی و برهنگی، ارزش است در حالی که در فرهنگ ما این امور ضد ارزش تلقی می شوند، ارزش های ما ساده زیستی و قناعت و پوشیدگی است، با این ارزش ها است که بندگی خدا میسر می شود.
در سبک زندگی غربی دنیا محل جمع آوری ثروت و قدرت و شهرت است، در حالی که در سبک زندگی توحیدی دنیا عرصه عبادت و بندگی خدا و محل گذر و جمع آوری توشه برای آخرت است و نه مال اندوزی و کسب قدرت و شهرت اجتماعی.
حضرت على (ع) در این زمینه فرمودند إنّما الدُّنيا دارُ مَجازٍ و الآخِرهُ دارُ قَرارٍ، فَخُذُوا مِن مَمَرّكُم لِمَقَرِّكُم؛ همانا دنيا سراى گذر است و آخرت سراى ماندن؛ پس، از گذرگاه خود براى اقامت گاه تان توشه برگيريد (نهجالبلاغه، خطبه ي ٢٠٣).
سبک زندگی غربی بر اساس دنیا پرستی شکل می گیرد و رسیدن به اهداف دنیوی برای آنها ارزش فوق العاده ای دارد در حالی که سبک زندگی اسلامی بر اساس خداپرستی و بندگی ساخته می شود و اهداف آن معنوی است.
در نوشته جاتی که در این زمینه تولید شده است، دو نوع برداشت از سبک زندگی وجود دارد، یک برداشت عام که شامل تمام ابعاد زندگی مادی و معنوی انسان می شود، برخی از صاحب نظران و کسانی که درباره سبک زندگی نوشته اند، چنین برداشتی دارند.
برداشت دوم از سبک زندگی محدود به زندگی مادی و دنیوی انسان است که البته بیشتر شامل زندگی فردی می شود. برخی از محققان و نویسندگان هم این برداشت را انتخاب کرده اند.
برداشت ما از سبک زندگی نوع دوم است، زیرا اولا تبادر به ذهن این است که می خواهیم درباره زندگی عادی و این جهانی سخن بگوییم نه امور ماورایی و معنوی. ثانیا، امور معنوی در عامل های دیگر سلوک قرآنی توضیح داده شده است و ما در این قسمت تنها به امور مربوط به زندگی دنیوی انسان خواهیم پرداخت.
No comment