هدفمندی آفرینش انسان
بهطورکلی جهان آفرینش از جمله آفرینش انسان، هدفدار است و خداوند چیزی و کسی را بیهوده و بی دلیل نیافریده است. قرآن کریم درباره هدفمندی جهان آفرینش میفرماید: إِنَّ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ لَآیاتٍ لِأُولِی الْأَلْبابِ. الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ یَتَفَکَّرُونَ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلاً سُبْحانَکَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ؛[1] مسلماً در آفرینش آسمانها و زمین و آمدورفت شب و روز، براى صاحبان عقل و اندیشه آیاتى است؛ کسانى که خداوند را در حال ایستادن و نشستن و آن هنگام که بر پهلو خوابیدهاند، به یاد میآورند و در آفرینش آسمانها و زمین میاندیشند (و میگویند): بار الها! این (جهان) را بیهوده نیافریدهای، منزّهى تو، ما را از عذاب آتش نگاهدار.
همچنین قرآن بر هدفداری خلقت انسان به طور ویژه تأکید میکند: أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً وَ أَنَّکُمْ إِلَیْنا لا تُرْجَعُونَ؛[2] آیا پنداشتهاید که شما را بیهوده آفریدهایم و به سوى ما بازگشت نمیکنید؟ أَیَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدًى؛[3] آیا انسان گمان میکند، به حال خود رها شده است؟
علي (ع) درباره هدفدار بودن خلقت انسان میفرماید: فَاِنَّ اللّهَ سبْحانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى، وَ لَمْ يَدَعْكُمْ فى جَهالَةٍ وَ لا عَمىً. قـَدْ سَمَّىَّ ءَاثـارَكُمْ وَ عـَلِمَ اَعمالَكُمْ وَ كـَتـَبَ ءاجـالَكُمْ وَ اَنْزَلَ عَلَيْكُمُ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَىْء؛[4] خداوند سبحان شما را پوچ نيافريده است و بى هدف رهايتان نكرده و در نادانى و نابينايى، بـه خويشتنتان واننهاده است. تمامى آثار وجودیتان را با نام و نشانى مشخص ضبط كرده، به اعمالتان آگاه است و اجل هاتان را رقم زده است. شما را كتابى فرو فرستاده كه روشنگر همه چيز است.
به منظور درک صحیح هدف زندگی انسان چند موضوع مورد بررسی و دقت نظر قرار خواهد گرفت:
[1] آل عمران، آیه 190 و 191.
[2] مومنون، آیه 115.
[3] قیامت، آیه 36.
[4] نهج البلاغه، خطبه 85.
No comment