پرسش از هدف خلقت، اصلیترین پرسش فلسفی در عرصه زندگی انسان است. اساساً هدف خلقت انسان چه بوده و رسالت او در این جهان خاکی چیست؟
عموم مردم بیشتر از جزئیات میپرسند و با سؤالهای بزرگ و فلسفی بیگانهاند، اما بالاخره سؤال از فلسفه زندگی و هدف خلقت انسان، از سؤالهای اساسی زندگی بشر و پرسشی همگانی است که نباید بیپاسخ بماند.
طرح این سؤال و پاسخیابی برای آن، اولین قدم معرفتی انسان بهسوی کمال است و کسی که چنین پرسشی برای او مهم نباشد، از مسیر کمال و سعادت دور میشود و شاید حتی مزه انسانیت را نچشد.
دانشمندان بسیاری در تبیین صحیح و دقیق هدف زندگی به زحمت افتادهاند، اما قرآن کریم آن را بهراحتی بیان داشته و میفرماید: هدف خلقت و زندگی انسان در این دنیا، بندگی خدا و سلوک دینی است؛ <وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِیعْبُدُونِ>[1]؛ یعنی کافی است –در مسیر بندگی خدا و تربیت دینی باشید تا به همه کمالات نائل شوید.
از آنجا که جانمایه و گام اصلی سلوک دینی، بندگی خدا است، بهراحتی میتوان نتیجه گرفت که خدای متعال هدف زندگی انسان را کمال معنوی و روحی، مشخص نموده و آن را تنها مأموریت انسان در این دنیا معرفی کرده است. در سوره بینه میفرماید: <وَ مَا أُمِرُوا إِلَّا لِیعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ>[2]؛ و – از انسانها – خواسته نشده مگر پرستش خالصانه خداوند یکتا؛ چراکه این مأموریت واحد آنها را به تمام کمالات مطلوب میرساند.
[1]. ذاریات، آیه 56 «و جن و انسان را جز برای بندگی نیافریدم».
[2]. بینه، آیه 5 «مردم هیچ مأموریتی جز این ندارند که خالصانه تنها خدای را بپرستند و از پرستش هر چه غیرخدا است پرهیز کنند».
No comment