اصولاً ویژگی موجود زنده حرکت و تأثیرگذاری است، مرده حرکت نمیکند و تأثیرگذار نیست. خودسازی دینی، آدمی را زنده، پویا، اثرگذار و حیاتبخش خواهد نمود.
انسانی که توان تأثیرگذاری مثبت و احیاگری در نوع انسانی دارد و قادر است عقل و دل انسانهای دیگر را زنده و بیدار و متذکر خدای متعال نماید، فرد کمال یافتهای است که ضمن عملیات اصلاحگری و احیاگری در فرد و جامعه، از لذت و بهجت فراوانی نیز برخوردار میشود که از آن تحت عنوان «سعادت» یاد میشود.
به طور مثال یکی از ابزارهای احیاگری و تأثیرگذاری مثبت، سخنرانی مذهبی است که در این راستا خود سخنران نیز از نتیجه کار خود هنگامی که احساس کند در ذهن و دلوجان افراد تأثیر مثبت بهجا گذاشته و تغییر ایجاد کرده، راضی و خشنود خواهد بود و از کار خویش لذت فراوانی نصیبش میشود.
تدریس ابزار دیگری برای تأثیرگذاری است. اساتید دانشگاه از تأثیر علمی و اخلاقی خود بر دانشجویان، احساس بزرگی و افتخار و لذت دارند. یک پزشک عاشق درمانگری است و هنگامی که فردی را درمان میکند، از کار خود لذت میبرد.
همچنین تمام افرادی که به نوعی در فرد و جامعه تأثیرات اصلاحی دارند و قادرند مردم را هدایت نمایند و تحولات و تغییرات مثبت ایجاد کنند، چه دانشمندان و چه مدیران و سیاستمداران و چه هنرمندان و عالمان دینی، از چنین لذت سرشاری برخور میشوند.
No comment