مبتنی بر نگاه اجتماعی به دین، یکی از عرصه های مهم خودسازی توحیدی، عرصه سلوک و عبادت اجتماعی خواهد بود. سلوک اجتماعی، پرورش و هدایت فرد است به گونه ای که با تمایل عاطفی به زندگی اجتماعی نقش مسئولانه خویش را ایفا نموده و ضمن پای بندی به حقوق متقابل، از شرایط مساعد و تعامل اجتماعی جهت رشد و تکامل خویش بهره گیرد.
البته در این دیدگاه، نقش فرد نیز نادیده انگاشته نمی شود و برخلاف پاره ای مکاتب که راه افراط یا تفریط پیموده و اصالت را به فرد یا جامعه به تنهایی داده و نقش دیگری را نادیده گرفته اند، اسلام با ارزش نهادن به فرد و جامعه و با توجه به نقش و تأثیر متقابل آن ها، از یک سو به پرورش شخصیت افراد و ایجاد تعادل میان نیروها و استعدادهای آنان می پردازد و در راستای اهداف مشترک انسان همسویی می بخشد و از سوی دیگر نقش محیط و روابط اجتماعی در رشد انسان را مورد توجه عمیق قرار داده است؛ چراکه با ایجاد شرایط مناسب اجتماعی و تعادل بخشیدن به نیروهای گروهی است که زمینه رشد فردی و جمعی در ابعاد مادی و معنوی فراهم می شود.
از دیدگاه اسلام عبادت اجتماعی به معنای حضور اجتماعی و مشارکت انسان مومن در پیشبرد اهداف و ایده ال های جامعه توحیدی و شرکت در مبارزات اجتماعی با قدرت های مادی و کافران و مشرکان در سطح کلان جامعه، حتی برتر از عبادت فردی خواهد بود.
تمام حرکت های سازنده و مبارزاتی یک مسلمان مومن در سطح جامعه، عبادت اجتماعی محسوب می شود و علاوه بر تاثیرات مثبت و سازنده اجتماعی و ثواب اخروی، در ساخته شدن و کمال فردی خود انسان در این دنیا نیز بسیار موثر است.
انسان مومن و مجاهد در صحنه عبادت و مبارزه و جهاد ساخته می شود و به خصوص مبارزات اجتماعی با دشمنان اسلام و انقلاب توحیدی، نقش بسیار موثری در رشد و کمال او دارد.
کسب تخصص و ایفای نقش اجتماعی و خدمت رسانی به مردم و ایفای نقش موثر در مدیریت جامعه و تبعیت و یاری رهبری انقلاب و امام جامعه توحیدی، عبادت های بسیار مهم اجتماعی هستند که هم برای جامعه سازنده است، هم برای فردی که در این امور مشارکت می کند.
تمام تلاشی که مردم در زمان انقلاب انجام دادند، مانند پخش اعلامیه و شرکت در تظاهرات و مقاومت در مقابل نیروهای نظام ستم شاهی و تحمل شکنجه ها در قالب عبادت اجتماعی تعریف می شود. عبادت اجتماعی هم در نزدیک ساختن فرد به خداوند اثر دارد و هم در تکامل و سعادت جامعه.
No comment