همواره رضایت[1] و اطاعت، مقرون و توأمان هستند و رضایت، محصول اطاعت خواهد بود؛ مادامیکه ما به سخنان دیگران گوش فرا نمیدهیم و به خواستههای معقول و مشروع آنان بیتوجهیم و برای دیدگاه آنان ارزش قائل نمیشویم، رضایت آنان جلب نخواهد شد.
کما اینکه مسئولین یک کشور، اگر خواستههای مردم را در نظر نگیرند، نیازهای آنان را بهموقع تأمین ننمایند و به وعدههای خود عمل نکنند، شهروندان آن کشور از مسئولین، راضی و خوشنود نخواهند بود.
در حوزه دینداری و سلوک دینی نیز همین رابطه حکمفرما است. اطاعت از خداوند و جانشینان او، موجب رضایت خدا و ائمه اطهار (ع) خواهد شد و همین نقش و تأثیر را خواهد داشت؛ در این حوزه میتوان عمل به دستورات خداوند را با رضایت او برابر دانست، کما اینکه عدم اطاعت، آدمی را از خشنودی و رضایت کسانی که رضایت آنان برایش مهم و تأثیرگذار است، دور مینماید.
[1] به معنای عام آن که شامل توجه به خواستههای دیگران است
No comment